नेपाली विश्वकोशनेपाल र नेपाली भाषाको ज्ञानकोश
भाषा र साहित्य

शेर्पा भाषा

शेर्पा भाषा नेपालका हिमाली बस्तीहरूमा प्रचलित शेर्पा समुदायको मातृभाषा हो। यो सम्भोट लिपिमा लेखिने, भोट-बर्मेली भाषा परिवारमा पर्ने भाषा मानिन्छ। सोलुखुम्बु, दोलखा, रामेछाप र उत्तर–पूर्व सिन्धुपाल्चोक जिल्ला क्षेत्रमा यसको प्रयोग प्रबल छ। लिपि, ध्वनि र गणना प्रणालीबारे समुदायमा चलेका विशेष प्रचलनहरूले यस भाषाको परिचय अझै स्पष्ट पार्छन्।

अद्यावधिक: १२ नोभेम्बर २०२६ ५६१ शब्द · ३ मिनेट स्रोत-सहित अद्यावधिक मस्यौदा
सम्पादन गर्नुहोस् इतिहास

शेर्पा भाषा नेपालका उत्तरका हिमाली क्षेत्रमा बोलिने, शेर्पा समुदायको पहिचानसँग घनिष्ठ रूपमा जोडिएको भाषा हो। यसलाई सम्भोट लिपिमा लेख्ने परम्परा स्थापित छ, र उच्चारणको शुद्धता त्यसै लिपिको ध्वनि–नियमसँग सम्बन्धित मानिन्छ। यो भाषा भोट-बर्मेली भाषा परिवारअन्तर्गत समावेश हुन्छ, र यसको सामाजिक–सांस्कृतिक निरन्तरताले समुदायको धर्म र संस्कार जोगिन मद्दत गरेको बताइन्छ।

वितरण र भाषिक स्थिति

शेर्पा भाषी मुख्यतः सगरमाथा अञ्चलको सोलुखुम्बु जिल्ला, जनकपुर अञ्चलको दोलखा जिल्ला र रामेछाप जिल्ला, साथै बागमती अञ्चलको उत्तर–पूर्वी सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा बसोबास गर्छन्। नेपालका हिमाली बस्तीहरूमा यस भाषाको प्रचलन सघन छ, किनकि स्थानीय सामाजिक जीवन, धार्मिक कर्मकाण्ड र मौखिक परम्परामा यसको प्रयोग निरन्तर रहँदै आएको छ। समुदायकै पृथक भाषिक परम्पराका कारण यसलाई अलग भाषा मानिन्छ।

नाम, लेखन र लिप्यन्तरण

शेर्पा भाषाको तिब्बती नाम “ཤར་པའི་སྐད་ཡིག” हो, जसको वयली रूप shar pa'i skad yig दिइन्छ। लेखनका लागि प्रयोग हुने सम्भोट लिपि तिब्बती, लद्दाखी भाषा, भुटानी भाषा र केही भोटे भाषामा पनि साझा रूपमा प्रचलित छ। लिप्यन्तरणका लागि वयली लिप्यन्तरण व्यापक रूपमा सन्दर्भित हुन्छ, जसबाट नाम र पदावली मानकीकृत ढङ्गले उल्लेख गर्न सजिलो हुन्छ।

लिपि संरचना र व्याकरणिक दृष्टि

सम्भोट परम्परामा वर्णहरू दुई भागमा विभाजन गरिन्छ—“यअङ्” भनिने स्वरसमूह र “सलज्येद” भनिने व्यञ्जनसमूह। तिब्बती व्याकरणका विभिन्न विद्वानले स्वर–व्यञ्जनको सङ्ख्या र वर्गीकरणबारे छुट्टाछुट्टै अभिमत दिएका छन्। केही परम्परामा पाँच स्वर र उनन्तीस व्यञ्जनको गणना मिल्छ भने, मूल “त्रिंशत्” ग्रन्थमा चार स्वर र तीस व्यञ्जनको विभाजन उल्लिखित छ। यी भिन्न मतका बाबजुद, शेर्पा लेखन–परम्परामा सम्भोट वर्ण–व्यवस्थाको आधारभूत ढाँचा नै मान्य छ।

ध्वनि, उच्चारण र ‘यिगे’को उत्पत्ति–स्थान

अक्षर उच्चारणको स्थानलाई शेर्पा भाषामा “ཡི་གེའི་སྐྱེ་གནས” (yi ge'i skye gnas) भनिन्छ। राम्रो बोलाइ र शुद्ध ध्वन्यनुरूपता प्राप्त गर्न लिपिका ध्वनि–नियम महत्त्वपूर्ण ठहरिन्छ। उच्चारणका आठ प्रमुख स्थान मानिन्छन्: उदरम्, कण्ठ, जिह्वा, तालु, मूर्धा, दन्त, नासिका र ओष्ठ। यी स्थानसँग मेल खाने प्रकार्य बुझ्दा अक्षरहरूको भिन्न–भिन्न ध्वन्यात्मक गुण स्पष्ट हुन्छ, र पाठ–पठनमा एकरूपता कायम रहन्छ।

इतिहास र समुदायको दृष्टि

समुदायको ऐतिहासिक यात्रामा रूपान्तरण भए पनि, भाषामा अपेक्षाकृत स्थायित्व रहेको दाबी गरिन्छ। सरकारी अभिलेख र वर्गीकरणमा हिमाली भूभागका समुदायहरू अलग–अलग नामले दर्ता गरिएको उल्लेख छ। यद्यपि विस्तृत ऐतिहासिक विवरण र राजनीतिक प्रसङ्गबारे स्रोतमा असङ्गत तथा अस्पष्ट अंश देखिएकाले, मान्य निष्कर्षबारे सावधानीपूर्वक अध्ययन आवश्यक हुन्छ।

गणना परम्परा र ‘खल’ प्रणाली

शेर्पा भाषामा बीसलाई आधार मानेर गन्ने चालचलन पाइन्छ, जहाँ बीसको गुणकमा “खल” जोडिन्छ। “खल” प्राचीन व्यापार–मापनसँग सम्बन्धित मानिन्छ, जसका दुई प्रकार वर्णित छन्—“रु–खल” (मात्रा मापन) र “देग–खल” (तौल मापन)। एक रु–खलमा बीस “ड्रे” र देग–खलमा बीस “ञगा” हुने भनिन्छ। त्यसैका आधारमा २० लाई “खल–चिग”, ४० लाई “खल–ञि”, ६० लाई “खल–सुम”, ८० लाई “खल–जी” र १०० लाई “खल–ङा” जस्ता रूप प्रयोग हुने बखान छ।

हाल केही स्थानमा “खल” को अर्थ नबुझिनुबाट २०, ३०, ४०, ५० जस्ता नेपाली गन्तीका अर्थसँग गडबडी हुने त्रुटि देखिन्छ। सोही भ्रमका कारण सयौंको अभिव्यक्ति पनि नेपाली–शेर्पा मिश्रित तरिकाले बोलिने मिसाल उल्लेखित छ। यस प्रकारको गलत बुझाइ एउटा २००६ सालको प्रकाशित कृतिमा पनि पुनरावृत्त भएको टिप्पणी स्रोतमा समावेश छ।

साहित्य, अभिलेख र सञ्चार

शेर्पा भाषामा इतिहास सम्बन्धी पाण्डुलिपि र शब्दसङ्ग्रह कार्यको साक्ष्य पाइन्छ, जसमध्ये एउटा कृति लामा सङग्यस् तन्जीनले लेखेको भनिन्छ। “ཤར་པའི་ཚིག་མཛོད་” र “ཤར་པའི་གཏམ་སྙད་ཚིག་མཛོད་” जस्ता शीर्षकका कृतिहरू शब्दावली र अभिधेयको संकलनमा सापेक्ष योगदानका रूपमा उल्लेखित छन्। साथै, शेर्पा भाषामा प्रसारण गर्ने समूह र रेडियोजस्ता सञ्चार पहलहरूको पनि उल्लेख स्रोतमा भेटिन्छ, जसले समुदायभित्र भाषा प्रयोगलाई सार्वजनिक दायरासम्म पुर्‍याएको देखिन्छ।

सम्बन्ध र प्रभाव

शेर्पा भाषाको लिखित रूप तिब्बती भाषाको मानकसँग नजिक रहेको चर्चा हुन्छ, जसमा समकालीन र प्राचीन तिब्बती तत्वहरूको मिश्रण देखिने दाबी गरिएको छ। यसरी, स्थानीय बोलीचलन फरक भए पनि, सम्भोट–आधारित व्याकरणले लिखित रूपलाई एकरूप राख्न सहयोग गरेको ठानिन्छ। यस भाषिक सम्बन्धका कारण क्षेत्रीय सांस्कृतिक अन्तरसम्बन्ध र लिप्यन्तरण अभ्यासमा पनि साम्य देखिन्छ।

सन्दर्भ

स्रोत र समीक्षाको अवस्था

स्रोत: सम्पादकीय लेख · विकिडाटा Q36612
समीक्षा: स्रोत-सहित अद्यावधिक मस्यौदा — पछिल्ला स्रोत खोजेर नयाँ लेखिएको र अद्यावधिक गरिएको सम्पादकीय मस्यौदा; सम्पादक-मण्डलको तथ्य-जाँच जारी।
संरचनागत सूचक ९७/१०० (प्रयोगात्मक; तथ्यको शुद्धताको सूचक होइन — विवरण)

नेपाली विश्वकोशको सम्पादकीय लेख। यो लेख नेपाली विश्वकोशका सम्पादकहरूले आफ्नै संरचना र भाषामा लेखेका हुन्; सम्पादक-मण्डलको समीक्षा क्रमशः जारी छ — त्रुटि भेटिए सम्पादन सुझाउनुहोस्। पाठ CC BY-SA 4.0 अन्तर्गत उपलब्ध छ।

यस लेखको तथ्यगत जग नेपाली भाषामा मुक्त ज्ञान रच्ने नेपाली विकिपिडियाका स्वयंसेवी लेखकहरूको दशकौँको साधनामा उभिएको छ — उहाँहरूप्रति हाम्रो कृतज्ञतापूर्ण श्रद्धाञ्जली।

यो लेख उद्धृत गर्नुहोस्

नेपाली विश्वकोशका सम्पादकहरू। “शेर्पा भाषा।” नेपाली विश्वकोश, १२ नोभेम्बर २०२६, https://nepaliencyclopedia.com/nepali-encyclopedia/%E0%A4%B6%E0%A5%87%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%AA%E0%A4%BE_%E0%A4%AD%E0%A4%BE%E0%A4%B7%E0%A4%BE। हेरिएको: १२ नोभेम्बर २०२६।